!i

Az Damiaan

Gouwelozestraat 100
8400 Oostende
Algemeen 059 41 40 40
Afspraak 059 41 40 60
Routebeschrijving

KOM-netwerk

AZ Damiaan is lid van het ziekenhuisnetwerk KOM, voor een nog betere zorg.

Als verpleegkundigen moeten we geven, maar vergeten we soms te nemen...

12 mei 2020 | Algemeen nieuws

Lisbeth is kinderverpleegkundige en palliatieve verpleegkundige en staat tijdens de coronacrisis in de frontlinie van de strijd tegen COVID-19. Ze vertelt haar verhaal...

Voor wie mij niet zo goed kent, even een korte intro. Ik ben Lisbeth, kinderverpleegkundige en palliatieve verpleegkundige. Ik woon sinds kort samen met mijn vriend, die net als ik in de zorg staat. Al gans mijn leven ben ik een familiekindje. Mijn familie betekent alles voor mij. Mijn ouders zijn mijn twee knuffelberen en mijn steun en toeverlaat. Mijn grootste passie is pretparken bezoeken samen met mijn vriend, om zo de harde realiteit van ‘het leven’ even te vergeten en volledig ‘te ontsnappen’.

Ik wil het niet enkel over mijzelf hebben. Als verpleegkundige sta ik aan de ‘frontline' en onder het motto ‘let it go’, heb ik het volgende even van me af geschreven.

Sinds 17 maart sta ik op een corona-afdeling en heb ik dus reeds een maand COVID-19-miserie achter de rug. Als kinderverpleegkundige worden we tewerkgesteld op de covidafdelingen om in te kunnen springen indien er een kindje opgenomen wordt, wat gelukkig een uitzondering blijft. Het verzorgen van volwassenen en ouderen als kinderverpleegkundige is moeilijk, maar zeker niet onmogelijk. We zijn namelijk allemaal afgestudeerd als algemene verpleegkundige. Toch vraagt het enige aanpassing en wat wifi-verbinding om af en toe eens een verpleegkundige handeling op te zoeken en te herhalen. 

Als ik thuis kom van een zware werkdag, plof ik in de zetel. Ik doe mijn best om de afwas niet te zien, de koekpapiertjes op de salontafel te negeren, de berg was weg te denken,... Ik heb geen zin om daar nu energie in te steken (dit was ook wel voor de corona-crisis zo ;)). Eenmaal in de zetel, steek ik de tv aan en kijk naar alle coronagerelateerde programma’s. Om te zien hoe anderen het in hun ziekenhuis doen. Weetjes en tips opdoen… Mijn leven draait dus - zoals bij velen -  volledig rond COVID-19.

Gratis sauna's

De situatie is exact hoe ze het beschrijven. Het masker spant veel te hard rond het hoofd, de pakken zijn veel te warm (gratis sauna’s #Yes!),... 

Het fysieke aspect kan ik goed verdragen. Het emotionele aspect vind ik persoonlijk veel zwaarder. De angst in de ogen van de patiënten. De moeilijke vragen waarmee de patiënten zitten: “Heb ik corona?”, “Kom ik nog levend uit het ziekenhuis?”, “Mag mijn familie langskomen?”,… Het eenzaam sterven. De familie die hun partner/papa/mama/ oma/opa/dochter/zoon/... niet kunnen bezoeken. De familie, die afscheid moet nemen van hun partner/papa/mama/oma/opa/dochter/zoon/... op een manier die niet menswaardig is. 

Ik ben zoals Olaf

Ik ben erg gevoelig en op momenten dat het voor mij te zwaar wordt, ga ik op bezoek bij mijn ouders of ga ik ventileren bij mijn vaste collega’s. Want ventileren helpt voor mij. Maar ik mag mijn ouders niet bezoeken, of toch al helemaal niet vasthouden (ik ben zoals Olaf, ik hou van warme knuffels!). 

Mijn vaste collega’s zie ik niet meer. Ik sta tewerkgesteld op twee verschillende afdelingen (pediatrie en palliatieve zorgen). De Palliatieve zorgeenheid is in quarantaine, even kort binnenwandelen is dus totaal geen optie. Op pediatrie wil ik niet binnenwandelen, je weet maar nooit dat ik één of ander beestje meeneem. Ik wil geen risico’s nemen. Aangezien ik een grote flapuit ben, begin ik dan maar te ventileren tegen medecollega’s op de corona-afdeling. Maar dit is  een samengesteld team met medewerkers van verschillende afdelingen. Dus mensen die je, tot nu toe, enkel vluchtig in de gang hebt gepasseerd en dus amper kent. En laten we eerlijk zijn, je hart luchten bij een onbekende, doen we niet graag. Of vinden we moeilijk. 

Als ik corona-gerelateerde programma’s bekijk of bepaalde filmpjes op sociale media zie passeren over andere verpleegkundigen die het emotioneel moeilijk hebben, krijg ik het “Ik ben niet alleen- gevoel. 

Hoe vreemd ook, het doet het deugd om te weten dat ik niet alleen sta.

... en dan komen de tranen

Ik heb mijn goede en slechte dagen. De dagen die ik moet werken, verlopen vlot. Geen tranen, alleen adrenaline en 'doorgaan’. 

De dagen die ik thuis ben, verlopen vaak moeizamer. Doordat 'doorgaan’ niet nodig is, voel je de vermoeidheid toenemen. Ik geef mijn lichaam de rust die het nodig heeft. De adrenaline neemt af, ik begin te piekeren ... en dan komen de tranen. 

In normale omstandigheden zou ik nu een tripje boeken met mijn vriend naar een pretpark. Even de realiteit achter ons laten en opgaan in de fantasie die gecreëerd wordt in de pretparken. Dit is natuurlijk geen optie, aangezien deze gesloten zijn. Als afleiding maken mijn vriend en ik dan maar een wandeling door de gemeente waar we wonen. Onze verplaatsingen zijn tot het minimum beperkt (woon-werkverplaatsing en een kleine wandeling). Dit omdat we schrik hebben om anderen te besmetten. Het inkopen van voeding gebeurt door onze ouders. We hebben schrik om door een winkel te wandelen. Niet om zelf besmet te worden, maar eerder om anderen te besmetten. Je weet nooit of we drager zijn van het virus. 

Ik wil doorgaan

En toch... Ik wil 'doorgaan’. Ik wil vechten tegen datgene waar iedereen tegen vecht, waar iedereen bang voor is, waar iedereen het zoveel over heeft... 

Ik blijf iedere dag kracht zoeken om er te staan en om te vechten. Die kracht haal ik uit verschillende zaken. Uit de Skype-gesprekken met mijn ouders. Uit de persoonlijke geschenkjes die ik thuis geleverd krijg. Uit het eten die voor de deur achter gelaten wordt door mijn (schoon)ouders. Uit de lekkernijen en geschenkjes die gedoneerd worden aan het ziekenhuis door de horecazaken en winkels. Uit de mensen die nog steeds klappen om 20 uur. Uit de witte lakens die uithangen, die ik zie wanneer ik naar mijn werk vertrek en terug naar huis keer. Uit de verschillende coronagerelateerd programma’s waar onder andere het verpleegkundig personeel aanzien wordt als 'helden’. Uit de mensen die nog steeds, zoals het hoort, de regels volgens en in hun kot blijven. En uit nog zoveel meer… 

Ik hoop dat ik steeds de nodige kracht zal kunnen vinden om door te gaan tot het einde van deze strijd. Dat ik kan blijven vechten tegen dat verschrikkelijke virus.

Ik wil via deze weg ‘kracht’ geven aan iedereen die het nodig heeft. Aan mede-verpleegkundigen, zodat we verder kunnen vechten. Maar ook aan iedereen die dat tikkeltje 'kracht’ nodig heeft gedurende deze crisis. We moeten samen werken, samen vechten en samen zorgen voor elkaar. Samen sterk!

Ik ga nu nog enkele dagen, weken en zelfs maanden proberen 'te geven’, maar wanneer dit alles achter de rug is, hoop ik even de tijd te kunnen nemen om eens 'te nemen’.

#BlijfInJeKot #SamenSterk