!i

Az Damiaan

Gouwelozestraat 100
8400 Oostende
Algemeen 059 41 40 40
Afspraak 059 41 40 60
Routebeschrijving

KOM-netwerk

AZ Damiaan is lid van het ziekenhuisnetwerk KOM, voor een nog betere zorg.

Moedige getuigenis van een COVID-patiënt

20 april 2021

Vijf weken lang lag Anneke Verkouille in coma door het coronavirus. Maar ze vocht dapper terug, en is momenteel volop aan het revalideren. Ze getuigt over een bijzonder zware periode, dankbaar voor de goede zorgen die ze in ons ziekenhuis kreeg. “Ik leef nog, dankzij de artsen en de verpleegkundigen van Az Damiaan”, zegt Anneke. “Ik ben iedereen dankbaar, dat ik zowel fysiek als mentaal het virus overwon”.

De lijdensweg voor Anneke Verkouille begon op oudejaarsavond. “We lagen in bed, met een winterverkoudheid of misschien de jaarlijks terugkerende bronchitis. Althans, dat dachten we”, vertelt Anneke. Op aanraden van de huisarts liet ze zich testen op nieuwjaarsdag. Het verdict: positief op COVID-19. “Wij wisten niet wat ons overkwam. We hadden alle regels gerespecteerd, en toch had het beest ons te pakken”. 

Op 5 januari 2021 werd Anneke overgebracht naar het ziekenhuis. “Ik kon niets meer”, zucht ze. “De dokters lieten me nog naar huis bellen om mijn man Johan te verwittigen dat ze me in een kunstmatige coma zouden brengen. Ik werd geïntubeerd en was bang om niet meer wakker te worden”. Anneke lag uiteindelijk 5 weken in een kunstmatige coma. “Een horrortijd voor mijn man, mijn mama, mijn familie en mijn vrienden”. 

De dokters en verpleegkundigen vochten voor mij toen ik in coma lag. En we hebben het gehaald!

Anneke Verkouille
Getuigenis Covid 2

Verlamd

“Mijn man mocht elke dag drie keer bellen, en werd telkens vriendelijk te woord gestaan met een update van mijn situatie. Dr. Nackaerts belde zelfs een paar keer naar mijn man om hem op de hoogte te houden. Die communicatie was heel belangrijk omdat er geen bezoek toegelaten was, en mijn man iedereen van het thuisfront op de hoogte moest houden”. 

“Ik weet totaal niets meer van dit alles. Het is een zwart gat. Ik ben pas weer bij mijn volle bewustzijn gekomen op Valentijnsdag. Maar ik stelde toen vast dat ik volledig verlamd was. Ik kon enkel mijn vingers bewegen, ik had een pamper aan, ik was gesondeerd, en een canule verhinderde dat ik kon praten.  Ik werd gewassen en aangekleed, kreeg mijn gemalen eten van de verpleegkundigen. Dit was allemaal heel confronterend”.

Warme zorgen

De moed opgeven deed Anneke echter niet. “Elke dag ging ik met kleine stapjes vooruit, gesteund door de lieve zorgen en de warme sfeer van de verpleegkundigen van de afdeling Pneumologie. Ook Dr. Simpelaere gaf mij de kracht en energie om verder te vechten. Tom, de ergotherapeut, verlegde mijn grenzen elke dag: het was hard maar ik vocht met hen allen mee”. 

“Toen ik verhuisde naar de afdeling Revalidatie heb ik geweend. Ik wilde de dienst Pneumologie niet verlaten, want zij hadden zoveel voor mij gedaan. Door Corona mochten we geen bezoek hebben en zij hadden me zoveel warmte en energie gegeven die ik de eerste weken broodnodig had om de klap te verwerken. Een topteam”. 

“Op de afdeling Revalidatie was de sfeer iets strenger, maar op deze dienst wil men elke dag je grenzen verleggen om beter te worden. Ik kreeg er heel veel steun van verpleegkundige Florian die af en toe op mijn bed kwam zitten en me moed in sprak wanneer ik een dipje had. Ook Annelies die elke dag langs kwam met het eten, had altijd een lief woordje klaar”. 

Het team van de keuken verdient ook een pluim. Ik heb echt fantastisch lekker gegeten in het Az Damiaan.

“Twee keer per dag was er training. Natania zal ik nooit vergeten. Dankzij haar oefeningen ging ik met rasse schreden vooruit. En ook dokter Petitjean die mij toen begeleidde, ben ik ook super dankbaar”. 

Revalidatie

“Toen ik op een avond de mensen zag die samentroepten op pleinen zonder mondmasker en feestten alsof het coronavirus niet bestond, ben ik compleet gebroken. Ik kon niet begrijpen hoe men blind kan zijn voor de gruwel die COVID-19 met zich meebrengt. Dan denk ik vooral aan de dokters en de verpleegkundigen die volle overuren draaien en hierdoor ook kostbare tijd met hun gezin verliezen”.

Vandaag revalideert Anneke nog driemaal per week in de ambulante revalidatie van ons ziekenhuis. “Ik ga er telkens met volle moed naar toe, met dank aan Liza en Ine. Ik hoop weer 100 procent de oude te worden, zodat ik deze nachtmerrie kan vergeten. Met de steun van mijn lieve man Johan, de beste mantelzorger die je maar kan hebben, zal dit lukken”.